Τίς πταίει ;

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα ,μετά τα γεγονότα στο Κολωνάκι ,κατέκλυσαν τα τηλεοπτικά πάνελ οι «γνωστοί – άγνωστοι» ειδικοί στην αντιμετώπιση των «κουκουλοφόρων».Βροχή οι προτάσεις για κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, ελέγχου του περιεχομένου των blogs του τύπου indymedia και ,για να μην ξεχνιόμαστε, για την αναβάθμιση της ΕΛ.ΑΣ. και γενικότερα των κατασταλτικών μηχανισμών, με τις τελευταίες ρυθμίσεις του ποινικού κώδικα να επαναφέρουν την κατηγορία της περιύβρισης Αρχής και την ποινικοποίηση της κουκούλας (!!!).Και όλα αυτά παραδόξως τόσο σύντομα (!) μετά την επιδρομή στο Κολωνάκι , καθώς το κράτος μας δεν φαίνεται να επιδεικνύει τον ίδιο ζήλο στη λήψη αποφάσεων για ζητήματα που χρονίζουν, όπως αυτό των ναρκωτικών.



Όλα αυτά είναι μια απλή παρατήρηση της πραγματικότητας. Αυτό όμως που μου έκανε τρομερή εντύπωση ήταν ο περίτεχνος τρόπος αποφυγής ή και απόκρυψης των αιτιών που προκαλούν αυτό το ξέσπασμα ,από τους συζητητές των ΜΜΕ. Όλοι περιορίστηκαν στο να καταδικάσουν αυτές τις ενέργειες και τις χαρακτήρισαν «κοινωνικά αποκλίνουσες» Κανείς όμως δεν αναρωτήθηκε ,ποιας κατάστασης είναι έκφραση αυτές οι ενέργειες. Πριν από λίγα χρόνια , κάποιοι φώναζαν, πως οι νέοι «πνίγονται» στο σύγχρονο τρόπο ζωής ,πως θέλουν μια δίκαιη κοινωνία (και όχι πιο δίκαιη), πως δεν τους φτάνουν τα 300 και 600 ευρώ για να ζήσουν ,πως το εκπαιδευτικό σύστημα είναι άδικο. Τότε ,πολλοί αδιαφόρησαν και εφάρμοσαν τον οχαδερφισμό, προσπαθώντας να προστατέψουν το βόλεμά τους. Σήμερα,οι ιδιοι εξακολουθούν να κωφεύουν ζητώντας περισσότερη αστυνομία και εντονότερα μέτρα καταστολής. Καλό ,λοιπόν, θα ήταν το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο να λάβει στα σοβαρά τις αιτίες αυτού του κοινωνικού αναβρασμού και όχι να καταφεύγει σε απλουστεύσεις ,οι οποίες οδηγούν στη λήψη μέτρων που μόνο ως γραφικά μπορούν να χαρακτηριστούν.